Τρίτη, 25 Ιουλίου 2017

δε χαρτ οβ νταρκνες

κατευθυνομαι στην καρδια του δασους. η σιωπη εχει καταπιει ολους τους ηχους. σιωπη. διαρκης. απολυτη παγερη σιωπη. νιωθω αδεια, υπαρχει ενα κενο μεσα μου, δεν ξερω τι μερα ειναι και μερικες φορες μπερδευω και το πού βρισκομαι, δεν υπαρχει ο χρονος ουτε ο τοπος. ο χρονος οριζεται απο τα διαστηματα της μερας που χορηγεις τα χαπια και τις παρενεργειες τους, ειναι τοτε που αρχιζει η αμφισβητηση, ειναι τοτε που χρειαζεσαι ν ακουμπησεις σ ενα δεντρο, σ ενα βραχο, να ξαπλωσεις στην παραλια και να νιωσεις τη ζεστη της αμμου και να παρεις δυναμη, ειναι τοτε που εχεις αναγκη μια αγκαλια, ειναι τοτε που εχεις αναγκη ν ακουσεις μια αλλη φωνη για να σε βγαλει απο το λαβυρινθο και να σε κρατησει σ επαφη με το εδω, γιατι εισαι περα, στην αλλη πλευρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

αστερόσκονη.....

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...